Skip to content

De 2 extra dimensies van het real-time web

2009 September 19
Comments Off
Posted by Peter

velocity

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

Wat is de toegevoegde waarde van een real-time web? Welke nieuwe mogelijkheden ontstaan er? Dat zijn interessante vragen.

Herinner je nog de natuurkundelessen in de 3e klas van de middelbare school? Je weet wel, die over mechanica: plaats, snelheid, versnelling etcetera. Met die begrippen in je gedachten is het gemakkelijk om zowel inzicht te krijgen in de essentie als in de mogelijkheden van het real-time web.

Eerder berichtte ik al dat het real-time web een omschakeling betekent van een pull naar push van informatie over het web. Dit zal er toe leiden dat je in de toekomst meer informatiestromen over je heen krijgt in plaats van dat je zelf naar die informatie op zoek moet. Bovendien ontvang je de informatie op het moment dat die geplaatst wordt.

Om een vergelijking te maken, het traditionele web kun je zien als een meer. Weliswaar is de data van een datum voorzien, maar die is van ondergeschikt belang. De informatie in het meer is statisch, net zoals het begrip plaats in de mechanica. Het real-time web is echter een rivier. Het tijdstip van het opduiken van berichten in de stroom wordt  essentieel. De hoeveelheid content over een thema bepaalt de sterkte van de stroom over dat thema op een bepaald tijdstip. Dus niet alleen de aanwezigheid van content over een thema, maar ook de variatie in de tijd speelt plotseling een rol. We kunnen spreken over de snelheid en versnelling van een thema. Snelheid en versnelling (en daarmee ook kracht) zijn daarmee de nieuwe dimensies van content.

tweettrends

Twitteraars kennen dit verschijnsel natuurlijk al via de verschillende trendmeters van dat platform. Een aardige toepassing, maar de dimensies van snelheid en versnelling hebben natuurlijk veel meer potentie dan een simpel staatje. Welke? Ik hoor het graag van je!

Reminder: het real time web principe

2009 September 16
Comments Off
Posted by Peter

saltnpepa

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

Beleef zelf het real time web

2009 September 14
Comments Off
Posted by Peter

realtime4

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

Wil je beleven hoe het real time web aanvoelt? Bekijk dan even deze applicatie die het weerbericht van een aantal steden real time weergeeft. Log in met username “acc1″ en password “acc1″. De site maakt gebruik van XMPP om data te updaten.

realtimeweather_small

OneRiot leuke toepassing van real time web

2009 September 8
Comments Off
Posted by Peter

realtime3

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

OneRiot is een nieuwe search engine die real-time resultaten uit Twitter haalt. Maar het grappige is, ze toont niet de tweets zoals Twitter Search dat doet, maar de links waarnaar de tweets verwijzen! Geniaal!
OneRiot kijkt dus naar de links die op Twitter gedeeld worden over een bepaald onderwerp.

Zie hier als voorbeeld een zoek naar “real time web”

oneriot

Wat is de waarde van een real time web?

2009 September 4
Comments Off
Posted by Peter

realtime2

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

Als je de discussies een beetje volgt lijkt real time ongeveer de heilige graal van het web te zijn. Maar waarom eigenlijk? OK, we hebben gezien dat real time technisch gezien een omkering van pull naar push betekent. In plaats van dat webapplicaties om de zoveel tijd aan de server moeten vragen om informatie, krijgen ze die automatisch toegespeeld als er nieuwe informatie is. Technisch een behoorlijke verandering inderdaad, maar wat levert dat op? Een paar minuten tot misschien een paar uur tijdswinst? Is dat zo ontzettend boeiend?

“You got me talking to myself. Half of me says I got a hold of the best thing I ever seen. Half of me says it ain’t worth it.”.

Het zijn de woorden van Paul Newman in de film “The color of money”. Newman breekt zijn hersenen over de kwaliteiten van de jonge pool hustler Tom Cruise. Bij het real time web bekruipt me hetzefde gevoel.

Marshall Kirkpatrick geeft 3 mogelijke waardemodellen voor het Real Time Web:

  • Ambiance: Het is een prettige ervaring om zoekresultaten van Google niet alleen op relevantie te hebben, maar ook op tijdstip. Je kunt dan gemakkelijker beoordelen welke resultaten relevant voor je zijn.
  • Automation: Robots/agents scannen het web en die berichten je op het moment dat dingen waarin jij geinteresteerd bent wijzigen op het web.
  • Emergence: Zodra een bepaalde waarde van iets bereikt wordt, bijvoorbeeld 2 van je vrienden vinden een bepaalde video goed, krijg je onmiddellijk bericht.

Ik vind dit niet heel overtuigend. Het klinkt als leuk, maar is dit een revolutie van het web? Misschien omdat ik Europeaan ben, maar het commentaar van een andere Europeaan op de post van Kirkpatrick sprak me het meest aan:

First, because in many cases, real-time does not mean persistent and accurate. The “real-time” information you get at one second could develop into something else the next second, that would lead to different thinking/decisions. So as a decision-maker I wouldn’t rely solely on this, which means that it loses a good part of its “real-time” value as I’m going to seek some “persistent” information elsewhere, which is going to take time. [...]

Then, what’s the quality of the information you can get real-time ? Looking at what we get from Twitter : either it’s opinion leaders promoting their opinions (which I really doesn’t requires anything close to real-time), or it’s people telling their lives. [...]

De echte waarde van het real time zijn is ook mij nog niet echt duidelijk. Wat maken een paar minuten (of wat langer) nu echt uit? Hoewel, wat ik me wèl kan voorstellen is dat real time, vanwege het push-mechanisme, bij social networks een grote rol gaat spelen. Sociale applicaties draaien immers in feite om conversaties. En conversaties winnen aan waarde als ze real-time plaats vinden. Google Wave doet dat heel fraai, Facebook is er mee bezig en Hyves zal daar in mee moeten.

Ben benieuwd wat jullie vinden van het real time web, of jullie sceptisch of enthousiast zijn, en of jullie toepassingsmogelijkheden zien. Laat het weten als je een mening hebt!

You got me
talking to myself.

Half of me says
I got a hold of...

the best thing
I ever seen.

Half of me says
it ain't worth it.

Wat is het real time web?

2009 September 2
Comments Off
Posted by Peter

realtime

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

Een beetje een recap, want ik heb het er al eerder over gehad, maar wat wordt er nu precies verstaan onder het “real time web”?

Het real-time web klinkt nogal vreemd. De informatie op het internet is toch real-time? We hebben toch altijd actuele informatie op het web? Ja, waar en niet waar. De informatie op sites is in principe actueel (afgezien van caching), maar diensten die gebruik maken van die informatie zijn dat niet altijd. Als je geabonneerd bent op een RSS-feed, dan krijg je maar eens in de zoveel tijd de updates daarvan. Google toont alleen nieuwe resultaten als het sites met nieuwe informatie gespiderd heeft. Dat komt omdat al die data gepolld wordt van sites in plaats van gepusht door sites. Zouden sites hun nieuwe informatie onmiddellijk aan Google doorgeven, in plaats van dat Google ze allemaal af moet lopen, dan zou Google actuelere zoekresultaten geven. Google Alerts zou dan echt een up-to-date service worden.

OK, tot zover de herhaling van wat ik eerder zei.

Wat ik niet eerder vermeldde is dat de technologie van het real time web een andere is dan van het bekende “http”-web. Bij het http-protocol moet je computer namelijk telkens informatie pollen (ophalen) van de server om de pagina op je computer van nieuwe informatie te voorzien. GMail checkt bijvoorbeeld elke 2 minuten of er nieuwe berichten voor je op de server staan. Op zich geen probleem, alleen als je alle computers en aanvragen ter wereld bij elkaar optelt is het een aardige verspilling, zeker als er toch geen nieuwe berichten voor je zijn. Het is daarom de vraag of er niet een handiger manier is. En inderdaad, die is er, namelijk het XMPP protocol. De bekendste toepassing van XMPP is instant messaging. Google Talk bijvoorbeeld maakt gebruik van XMPP.
Bij het XMPP protocol, laat de computer simpelweg weten dat het beschikbaar is voor nieuwe informatie.  Nieuwe content wordt vanaf de XMPP server naar alle machines gestuurd die open staan voor informatie. Informatie wordt dus gepusht naar je computer inplaats van dat hij constant moet pollen.

Cross reality via je mobiel, door gebruik van location based en context aware apps

2009 August 29
Comments Off
Posted by Peter

x

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

I don’t have to write about the future. For most people, the present is enough like the future to be pretty scary. – William Gibson

Augmented reality ontwikkelt zich stormachtig. Mobiele applicaties die gebruik maken van gps doen de iPhone App Store en de Google Android Market uit hun voegen barsten. Sociale applicaties als Google Latitude, Brightkite en Mobnotes winnen terrein. Kortom, location based services zijn hot.
Wat te denken van
TuneWiki, een iPhone app waarmee je ziet welke muziek iPhone bezitters in je omgeving aan het beluisteren zijn. En nieuwsservices (bijv. Newsflash, voor Amerika, weet iemand een Nederlandse aanbieder?) die locaal nieuws bieden afhankelijk van je gps-positie.

Mooi, maar het kan gekker. Wat als een programma niet alleen weet waar je bent, maar ook wat je doet en hoe je je voelt? Aardig scary, niet? Toch doet CenceMe, door de makers gehypt als “zevende zintuig”, een flinke stap in die richting.
CenceMe weet waar je zit, weet welk weer het daar is (kinderspel natuurlijk), weet wat je aan het doen bent (zitten, staan, lopen, zwijgen, converseren) en wat er zich in je omgeving afspeelt (via de microfoon van de iPhone). CenceMe is dus niet alleen location based maar ook
context aware: hij kent de status van jou en je omgeving. Gaat aardig ver huh?

Mirco Musolesi et al. vinden van niet en gaat nog een stap verder. Zij dachten: “die iPhone bevat eigenlijk wel een cenceme_slboel sensoren die kenmerken van de werkelijkheid vastleggen.”. En heb je het over sensoren, dan is de gedachte aan cross reality een logische. Het team van Musolesi vertaalde de werkelijkheid naar de virtuele wereld van Second Life.
Het gedrag van de gebruiker pikt CenceMe op via zijn iPhone. Dat gedrag is vervolgens terug te zien in Second Life (SL). Zitten in de werkelijkheid is vertaald naar een yoga-houding in SL. Staan is gewoon staan gebleven, en rennen is vliegen in SL (noot: het is mij onduidelijkheid hoe CenceMe zitten en staan kan onderscheiden, behalve aan de manier waarop de iPhone gekanteld is). Het team van Musolesi claimt de eerste te zijn die sensoren van een gewone mobiele telefoon gebruikt om cross reality te creëren in Second Life.

De wetenschappers geven aan dat het aantal sensoren eenvoudig uit te breiden is. Apparaten kunnen via BlueTooth gekoppeld worden aan de mobiel. Ze gebruikten bijvoorbeeld een Galvanic Skin Response (GSR) sensor om de emotionele toestand van een persoon te meten. In SL kregen de avatars een virtuele mood ring mee die die emotie visualiseerde.

cenceme_architecture

Wat we nu zien is data die van de reële naar de virtuele wereld stroomt. Andersom is ook mogelijk, Musolesi et al. geven als voorbeeld dat als iemand tegen je praat in SL, je dit als instant message te zien krijgt op je mobiel.

Verder geven ze aan dat cross reality niet beperkt hoeft te blijven tot Second Life. Google Earth en Microsoft Virtual Earth zijn ook goede kandidaten als platform.
Stel je voor, Google Earth als 1:1 tegenwereld van de echte, waarin dezelfde personen rondlopen, die hetzelfde gedrag en emotie vertonen als in de echte wereld, en het nauwelijks uitmaakt of je mensen virtueel of echt benadert. Dat is haast geen cross reality meer, dat kun je transreality noemen.

Cross reality, Second Life’s tweede leven

2009 August 27
Comments Off
Posted by Peter

sl-lib

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

Wat hebben we gelachen om Second Life 2 jaar geleden. De virtuele borrels, de bbq’s, virtueel Amsterdam. Nog meer hebben we -schamper- gelachen om de hele hype. “Second Life is dood”, concludeerden we met z’n allen.

Maar is dat echt zo? Het virtuele leven kan wel eens een stuk taaier zijn dan we denken. Cross reality heeft de potentie om virtuele werelden een nieuwe impuls te geven. Alleen blijft het dan niet bij poppetjes op het scherm, maar gaan die poppetjes zich met ons reële leven bemoeien.

Een voorbeeld hiervan is SmartRFLib, een nogal wetenschappelijke naam voor een bibliotheek die zowel in de echte als in de virtuele wereld van Second Life bestaat.

virtual library

Diefstal! De uitgangen lichten rood op en het alarm klinkt in de virtuele bieb.

De  boeken van de (real-world) bibliotheek zijn voorzien van RFID tags,  een soort barcodes die het mogelijk maakt ze te volgen. RFID tags zijn geavanceerder dan barcodes omdat ze zelf ook signalen kunnen uitzenden. RFID lezers kunnen RFID tags detecteren.
In de opstelling van SmartRFLib staan RFID lezers op verschillen plaatsen in de bibliotheek waardoor het systeem kan bijhouden waar een boek zich bevindt. De RFID lezers geven hun bevindingen door aan Second Life. Je kunt in Second Life dus zien of een boek in het schap staat of dat het op de leestafel ligt. Of dat iemand het boek heeft meegenomen naar buiten. En zelfs of die persoon wel langs de uitleenbalie is geweest. Zo niet, dan gaat het alarm af in de virtuele bieb.

SmartRFLib

Maar dat is nog niet alles. Je hebt nu gezien dat Second Life gebruikt wordt als visualisatie van de werkelijkheid. Leuk, maar biedt het veel meer dan de vertrouwde detectiepoortjes? Ja, want je kunt een boek actief volgen binnen de bibliotheek, iets wat met detectiepoortjes moeilijk te realiseren is. De toepassingsmogelijkheden zijn -met wat creatief denkwerk- ook veel groter.

Maar echt interessant wordt het in mijn ogen pas als je in de virtuele wereld de echte wereld gaat besturen. De makers van het systeem geven alvast een voorbeeld: je leent in Second Life een boek en het wordt in de echte wereld geregistreerd en naar je huisadres gestuurd. Niet echt spectaculair zul je zeggen, in feite niets anders dan wat er gebeurt als je bij Amazon.com een boek koopt. Door het gebruik van een virtuele wereld voelt het echter intuïtiever aan. En dat is een belangrijke reden waarom virtuele werelden als interface nog een grote rol kunnen gaan spelen.

Bovendien is dit maar één van de toepassingsmogelijkheden. Verzin zelf indrukwekkender voorbeelden!

Wat is cross reality?

2009 August 24
Comments Off
Posted by Peter

xreality

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

“Zo, Brussel voorbij, nu kunnen we lekker opschieten richting Luxemburg”, denkt Hans, “Zuid-Frankrijk is immers nog een heel eind.”.
Zijn vrouw Lisa zit naast hem en achterin zitten zijn kinderen van 2 en 4 jaar oud.
“Neeee!”, hoort hij opeens vanuit de bijrijdersstoel, “we hebben het slaapkamerraam open laten staan!”.
“Wat!”, zegt Hans tegen zijn vrouw, “weet je dat zeker?!”.
“Dat zou inbrekers wel een heel gemakkelijke mogelijkheid geven om binnen te komen”, denkt hij.
“Regel jij het?”, vraagt hij.
“OK”, zegt Lisa.
Ze opent de laptop, en logt in op een Second Life achtige omgeving. Daarin gaat ze op zoek naar haar huis.
“Gelukt!”, zegt ze na een tijdje, “Ik heb ook even de thermostaat aangepast, die stond nog op 18 graden. Een beetje verspilling”.
“Mooi”, antwoord Hans.
“Luxemburg nog 115 km”, denkt hij, “mooi, het schiet op”.

Lisa in dit verhaal maakt gebruik van iets dat bekend staat als cross reality. Een niet-techische definitie is:

Cross reality (ook wel Dual Reality genoemd) is de realiteit die ontstaat als werkelijke en virtuele wereld interacteren.

Nog korter: bij Cross Reality beïnvloeden werkelijke en virtuele wereld elkaar.

Vergezocht? Niet echt, in Engeland heeft een huiseigenaar zijn huis zo ingericht dat het bestuurd kan worden vanuit het internet, en informatie over de toestand van het huis teruggeeft via Twitter.

Een ander voorbeeld van cross reality is het Shadow Lab van MIT. In deze omgeving kunnen avatars in Second Life de werkelijke fysieke toestand van objecten (in dit geval een soort plastic planten) bekijken. Maar niet alleen bekijken, via commando’s kunnen ze die ook wijzigen.

mit-cross-reality

Maar hoe zit het dan met augmented reality? Wat is het verschil eigenlijk met cross reality?
Augmented reality is een virtuele toevoeging aan de werkelijkheid. Soms kan de gebruiker ook nog invloed uitoefenen op die virtuele toevoeging, zie het voorbeeld van de virtuele kledingkast. Cross reality wordt meestal geassocieerd met sensoren die fysieke toestanden in de werkelijkheid vastleggen en via een virtuele wereld tonen. Via de virtuele wereld krijgt de gebruiker inzicht in de echte wereld. Vaak ook krijgt hij via de virtuele wereld invloed op de echte wereld.

Hoewel de termen augmented en cross reality meestal los van elkaar gebruikt worden kan ik me scenario’s voorstellen waarin ze samengaan. In de toegevoegde werkelijkheid (de “augmented reality”) kan een gebruiker dan virtueel dingen zien die in werkelijkheid plaats vinden. Ook kan hij in die toegevoegde werkelijkheid acties doen die invloed hebben op de echte wereld (cross reality dus).

Talloze voorbeelden augmented reality op web

2009 August 21
Comments Off
Posted by Peter

augmented2

(Regelmatige lezer van Bekels Blog? Schakel over naar http://bekelsblog.wordpress.com)

robot

“Hi, what do you think of my new helmet?”

Het was even zoeken naar de geschikte outfit voor deze post. Maar toch wat gevonden dus. Niet in de kledingkast natuurlijk, dat zou wel heel ouderwets zijn, maar op het web!

Want wat je hier ziet is een andere belangrijke toepassing van augmented reality. In een vorige post had ik het vooral over de mogelijkheid om informatie toe te voegen aan beelden die je via je camera bekijkt. Maar in plaats van informatie kun je natuurlijk ook afbeeldingen, grafische objecten en tekstballonnen -om maar wat te noemen- op het beeld projecteren. De foto hiernaast komt van een augmented reality app voor de promotie van de film Transformers, en kun je zelf op hun site heel eenvoudig namaken.

In plaats van deze helm had ik ook kunnen kiezen voor een bril van Ray Ban, of een hele kledingset zoals in het filmpje hieronder.

Augmented reality is dus ook iets waar je mee kunt interacteren. Je kunt ingrijpen in de toegevoegde werkelijkheid die je op het beeldscherm getoverd krijgt. Kijk maar naar dit voorbeeld waarin je kunt tafeltennissen tegen de computer op een virtuele tafeltennistafel.

Je kunt je afvragen wat de meerwaarde is van zo’n game. Waarom zou je via je camera naar een blaadje kijken, daar een virtuele werkelijkheid aan toevoegen, en die vervolgens op je beeldscherm bekijken? Een game kun je immers ook rechtstreeks van je computer krijgen. Met één verschil, namelijk dat de speler in het filmpje zichzelf echt ziet spelen. Eigenlijk voeg je dus iets uit de reële wereld toe aan de virtuele in plaats van andersom. Voor augmented reality maakt dat niks uit natuurlijk. De werkelijke en virtuele wereld werken samen. Het eindresultaat kan 90% werkelijkheid en 10% computerbeeld zijn, maar net zo goed 90%  computerwereld en 10% realiteit.